Intussen zit ik weer te vertalen, de mooie herinneringen bij me dragend. Ze kunnen me een extra duwtje in de rug geven wanneer ik weer eens zit te zwoegen op een lastig fragment van het Foucault-project, dat een verrassende verlenging heeft gekregen doordat Gallimard in februari deel 4 van zijn Histoire de la sexualité heeft gepubliceerd. Dat vierde deel was bij zijn dood zo goed als voltooid. Hij verwees ernaar in zijn colleges, in interviews en losse artikelen, waardoor de omlijsting zo nadrukkelijk was geworden dat de erfgenamen uiteindelijk toestemming hebben gegeven de tekst zelf naar buiten te brengen. Nog eens 430 pagina's!
Toch nog maar een feestfoto: op de monumentale trap aan de Herengracht, met broer en zus. En het 5-minuten-speechje dat ik mocht houden klonk ongeveer als volgt:
Geachte aanwezigen.
In de afgelopen dagen heb ik een
stroom van felicitaties mogen ontvangen, en dat is heerlijk. Vaak ging zo’n
felicitatie vergezeld van de opmerking: `Je hebt het verdiend'. Hoe weten die
mensen dat, vroeg ik me dan weleens af. Ze weten wel dat ik veel en hard werk,
sommigen vinden zelfs dat ik té hard werk. Maar kunnen ze ook het resultaat van
dat harde werken goed beoordelen?
